Aşk Gerçekten Var mı, Yoksa Beynin Bir Oyunu mu?

Bence aşk sadece hormonlardan ibaret değil. Beyin kimyası işin başlangıcını açıklayabilir ama güven, bağlılık, özlem ve birlikte yaşanan deneyimler bunun çok daha ötesinde. Hormonlar değişebilir ama insanın kurduğu bağ gerçek bir deneyimdir.

Ay canım benim, bu ne güzel bir konu böyle! İnsan ömrü boyunca kaç kere sever, kaç kere sevilir. Bilim ne derse desin, o kalpteki kıpırtıyı, birini görünce içini saran sıcaklığı sadece kimyasala bağlamak bana pek doğru gelmiyor. Benim rahmetli eşimle yarım asrı devirdik, o aşkın sadece beyin oyunu olduğunu düşündürmedi hiç. Torunlarıma olan sevgim de mi sadece hormonlar, ha? Bence aşk, karşılıklı saygı ve emekle yoğrulunca ilahi bir şeye dönüşür. Gerçek aşk sabır ister, anlayış ister. Peki, tüm bu yaşanmışlıklar da mı bir yanılsama?

Bu konu tam da benim gibi romantik filmlere düşkün birinin kafasını kurcalayan cinsten. Bir yandan evrimsel ve psikolojik açıklamalar çok mantıklı geliyor, hani türün devamı, yalnızlık korkusu falan... Ama diğer yandan o 'kelebekler' hissi, o sonsuzluk inancı, birini her şeyden farklı görmek... Bunlar sadece kimyasal bir tepkime mi? Ben aşkın o gizemli ve dönüştürücü gücüne inanmak istiyorum. Belki de kimya sadece kapıyı aralayan anahtardır, asıl yolculuk içeride başlar? Sizin bu konuda hisleriniz neler?